Van de litho's en schilderijen gaat een vaak dromerige rust uit. Het gaat hier niet zozeer om een nostalgisch geinspireerde retrospectieve zienswijze, maar om het zoeken, waarnemen en tonen van esthetische schoonheid in de natuur.

In deze periode, die ten dele ook door experimten met de vormgeving gekenmerkt wordt, ontstaan veel landelijke taferelen van oude boerderijen, landschappen en dorpsgezichten, die uiteindelijk typerend voor zijn werk zullen worden. Als medeoprichter van de Haagsche Kunstkring en lid van Pulchri Studio leert Moulijn omstreeks 1891 Theo van Hoytema kennen. Eerste exposities vinden in 1893 in Pulchri Studio en in de Haagsche Kunstkring plaats.

Vanaf 1895 begint Moulijn zich steeds sterker bezig te houden met de lithografie. Deze techniek zal uiteindelijk in zijn levenswerk een vooraanstaande plaats innemen. In 1911 is hij medeoprichter van de „Vereeniging tot Bevordering der Grafische Kunst". Als secretaris van deze vereniging heeft hij de komende decennia ook een belangrijk aandeel in de organisatie van tentoonstellingen van Nederlandse grafiek in het binnen- en buitenland.

In 1917 wordt Moulijn docent grafische kunst aan de Rotterdamse Academie voor Beeldende Kunsten en Technische Wetenschappen. In 1918 publiceert hij „De lithografische prentkunst", waarin de ontwikkeling vanaf de uitvinding van de lithografie in 1796 door Alois Senefelder in Duitsland en de verbreiding van deze techniek in Europa beschreven worden.

Behalve ca. 200 litho’s omvat het werk van Moulijn ook een groot aantal schilderijen, tekeningen en aquarellen. Zijn hoofdmotieven waren de natuur en het landschap. De pagina's met afbeeldingen op deze site geven een kleine indruk van het werk van Moulijn. Daarbij hebben wij geprobeerd, het werk vooral thematisch en gebaseerd op de symboliek van het getoonde te benaderen. Uit de verschillende landschappen, die hij weergeeft, komt een van de belangrijkste eigenschappen van Moulijn "als schilder van de romantische eenzaamheid"(Algemeen Handelsblad) naar voren. Zijn liefde voor de natuur komt in de waarneming van bos als landschap tot uitdrukking. Het landschap is echter ook de omgeving, waarin mensen leven. In de waarneming van Moulijn is dat veelal slechts de aanduiding van de menselijke aanwezigheid. Het landschap wordt echter ook door de mensen gevormd: Moulijn geeft de stilte weer, die parklandschappen kunnen uitstralen. Hij maakt de kracht, waarmee de oude Maasbrug in Rotterdam de rivier overspant zichtbaar. In de wallen van Naarden staat de rustige sterkte van dit verdedigingsbouwwerk op de voorgrond. In "Burchtruïne aan een rivier" komt het langzame verval van kracht en sterkte aan de orde. Idyllische landschappen zijn een derde aspect van de vorming van het landschap door de mensen: De tuin van Villa d'Este in Tivoli is hiervan een voorbeeld. Van belang is tenslotte ook het op symbolistische weergeven van menselijke eigenschappen bijvoorbeeld op een van weinige houtsneden of op "Ex Libris".

Grote invloed op zijn werk hadden zijn reizen naar Duitsland (1905 Monschau, 1909 Holzhausen), Italie (1911 Tivoli en Frascati, 1938 Florence), Frankrijk (1930 Fontainebleau, 1931 Neuilly), maar ook reizen in het binnenland (Drenthe, Zeeland, Noord-Brabant, Zuid-Limburg, Gelderland) vinden hun neerslag in vele werken. Een van de gemeenschappelijke kenmerken is de rust in het landschap..